ဆူး

(ေထာင္းရွင္)
ပန္းစကား မဂၢဇင္း
က်ေနာ့္နာမည္ ခ်စ္ဖူး ပါ။ ၿပီးေတာ့ တတိယတန္း ေက်ာင္းသား။
အေမကေတာ့ ဘယ္လို အဓိပၸါယ္နဲ႕ ေပးခဲ့တယ္ မသိဘူး။ က်ေနာ့္မွာေတာ့ ခ်စ္ဖူး ဆိုတဲ့အတိုင္း ဘယ္သူခ်စ္တာကိုမွ မခံခဲ့ရပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီနာမည္ကေလးကို က်ေနာ္ အသက္တမွ် ျမတ္ႏိုးပါတယ္။ အေမေပးခဲ့တဲ့ တခုတည္းေသာ အေမြပစၥည္းေလး မို႕လို႕ပါ။
ေလ့က်င့္ခန္း စာအုပ္ေတြေပၚမွာ ဆရာေတြရဲ႕ လက္ေရးလွလွနဲ႕ ေရးေပးထားတဲ့ ေမာင္ခ်စ္ဖူး ဆိုတဲ့နာမည္ကို ျမင္ရတိုင္း ကြယ္လြန္သြားတဲ့ အေမ့ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို မွန္းဆ ရမ္းေရာ္ၾကည့္ရင္း လြမ္းဆြတ္တသ ေအာက္ေမ့ သတိရလွပါတယ္။
ဟုတ္ပါတယ္။ ဒီလို ရွားရွားပါးပါး စာအုပ္အဖံုးကနာမည္ကို ၾကည့္ၿပီးမွ ဘာလို႕ ခံစားရပါသလဲ တဲ့။ က်ေနာ့္ကို အျပင္မွာ ဘယ္သူကမွ ဒီနာမည္ကို မေခၚၾကလို႕ပါ။ အားလံုးရဲ႕ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ေခၚတဲ့ နာမည္က ငပြႀကီး တဲ့ေလ။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခံျပင္းစရာ ေကာင္းလိုက္ပါလဲလို႕။ ဟိုလူက ငပြႀကီး၊ ဒီလူက ငပြႀကီးနဲ႕ေလ။ ငပြႀကီးမွာလဲ အသည္းႏွလံုးရွိသည္မို႕ ခံစားရပါတယ္။
အိမ္မွာ…
ေနာက္အေမက ေမြးတဲ့ကေလး (၃) ေယာက္ ရွိပါတယ္။ ဆိုးလိုက္တဲ့ ေမ်ာက္ေလာင္း ကေလးေတြဗ်ာ။ သူတို႕ေလးေတြ ဆိုးသမွ်၊ ႏြဲ႕သမွ် ထိန္းေက်ာင္းရင္း အိမ္မွာ ေနရတဲ့ က်ေနာ္၊ သူတို႕ကို ထိန္းရင္း အခုခုမ်ား ထိခိုက္မိရင္၊ သူတို႕ အလိုမက်ရင္၊ သူတို႕႐ိုက္သမွ် ဆိုးသမွ်ဒဏ္ မခံႏိုင္ခဲ့ရင္ အာၿဗဲႀကီးေတြနဲ႕ ေအာ္သမို႕ သူတို႕အေမ (က်ေနာ့္မိေထြး) က က်ေနာ့္ကိုလာၿပီး ႐ိုက္ေတာ့တာပါပဲ။ ေမးျမန္းစစ္ေဆးျခင္းမရွိ။ သူ႕ကေလးေတြေျပာသမွ် အမွန္၊ လုပ္သမွ်တာ အမွန္။ သူ႐ိုက္တာလဲ က်ေနာ္ ခံႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ “ဟဲ့… ဥတလံုးေကာင္ရဲ႕။ ကိုယ့္မွာ ညီအကို ေမာင္ႏွမ မရွိတိုင္း မက်င္နာတတ္ဘူး။ မခ်စ္တတ္ဘူး။ နင့္ကို ေကၽြးရ၊ ေမြးရတာ ဆန္ကုန္ေျမေလးပဲ။ အလကားေကာင္။ ငပြႀကီးေခၚေတာ့ နာတတ္ေသးတယ္” ဆိုၿပီး ဆဲဆိုေျပာတာကိုေတာ့ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာ ခံစားထိရွ ရပါတယ္။ သူေျပာတဲ့ အလကားေကာင္က ေရခပ္ေပး၊ ထင္းခြဲေပး၊ ေစ်း၀ယ္ေပး၊ ကေလးထိန္းေပးေပမဲ့ အသိအမွတ္ျပဳ မခံရပဲ ဆူပူအႀကိမ္းအေမာင္းခံေနရေတာ့ သူခိုင္းတာကို က်ေနာ္ မနာခံခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့လဲ ငပြႀကီးဟာ ငပြႀကီးပဲေပါ့ေလ။ ကြယ္ရာမွာ မ်က္ရည္က်ရင္း ရင္ခြင့္မဲ့ ကေလးတေယာက္ရဲ႕ ရင္ထဲက ေ၀ဒနာေတြကို ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ပဲ က်ိတ္မွတ္ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။
ေက်ာင္းမွာက်ေတာ့ေကာ…
သူငယ္တန္း၊ ပထမတန္းေတြမွာ (အေမမဆံုးမီကေပါ့) စာေတာ္ခဲ့တဲ့၊ အရာရာမွာ မ်က္ႏွာ မငယ္ခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ္ အခုေတာ့ အတန္းေဖာ္ေတြရဲ႕ အထင္ေသး မ်က္လံုးေတြနဲ႕ ရင္ဆိုင္လာရျပန္သမို႕ အားလံုးကို အရြဲတိုက္ပစ္ခ်င္လာမိတယ္။
အေမမရွိေတာ့လို႕ စုတ္ျပတ္လာတဲ့၊ မုန္႕၀ယ္မေကၽြးႏိုင္ေတာ့တဲ့ က်ေနာ့္ကို အဖက္မလုပ္ခ်င္က်ရေတာ့တဲ့အထဲ ေျမနိမ့္ရာလွံစိုက္၊ ႏူရာ ၀ဲစြဲခဲ့ရျပန္တယ္။
အဲဒီ သူခိုးဘြဲ႕ခံခဲ့ရတဲ့ (သူခိုးျဖစ္ခဲ့တဲ့) ေန႕ကပါ။ အိမ္က မာလကာပင္က ပြတဲ့အသီးေတြကို ခူးခဲ့ၿပီး လမ္းမွာ ေလွ်ာက္ေရာင္းခဲ့တဲ့ ပိုက္ဆံေတြရယ္၊ တခါတေလ ရခဲ့တဲ့ မုန္႕ဖိုးေလးေတြရယ္ကိုပါ စုၿပီး က်ေနာ္ သိပ္လိုခ်င္တဲ့ ကြန္ပါဘူး ေသးေသးေလးကို ေစ်းမွာ ၀င္၀ယ္ခဲ့ပါတယ္။
အဲ…ဒါေပမဲ့ လိုခ်င္တာကို ရလုိ႕ က်ေနာ္ ေက်နပ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္အေပ်ာ္ဟာ ေန႕ေတာင္ မကူးလိုက္ပါဘူး။
ေက်ာင္းတက္ၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ေရွ႕ဆံုးတန္းက ေမာင္ခင္ေဌးရဲ႕ ကြန္ပါဘူး ေပ်ာက္လို႕ ဆိုၿပီး တိုင္ခ်က္ဖြင့္သံကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ ခါတိုင္းလဲ ခဲတံေပ်ာက္က်ေနာ္၊ ခဲဖ်က္ေပ်ာက္ က်ေနာ္ (မဟုတ္ဘဲနဲ႕) အစြပ္စြဲ ခံေနက်မို႕ ဒီတခါမွာလဲ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ ရင္တုန္ခဲ့ရတာေပါ့။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ က်ေနာ့္ ကြန္ပါဘူးေလးကို အထိမခံႏိုင္၊ မေပးႏိုင္ပါဘူး။
ကိုယ့္ေခၽြးနည္းစာေလးနဲ႕ ျခစ္ျခစ္ကုတ္ကုတ္ စု၀ယ္ခဲ့ရတာမို႕ အသက္ေလာက္ ျမတ္ႏိုးပါတယ္ဆိုရင္ ပိုလိုက္တာလို႕မ်ား ေျပာၾကေလမလား။ ကေလးတေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္မို႕ ကေလးခ်င္းပဲ ပိုသိၾကမွာပါ။ အေမေျပာခဲ့ဘူးတဲ့ “ဘႀကီးေအာင္ ညာတယ္” ပံုျပင္ေလးထဲမွာဆိုရင္ ယမင္း႐ုပ္ေလးအတြက္ ေမာင္ခ်စ္ကေလးဟာ အသက္ေတာင္ ေသသြားခဲ့ရရွာတာ။
ဒီလိုနဲ႕ တိုတိုေျပာရရင္ က်ေနာ့္ ကြန္ပါဘူးေလးကို သူတို႕ ေတြ႕သြားၾကတယ္။ ေမာင္ခင္ေလးကလဲ အဲဒါ သူ႕ကြန္ပါဘူးေလးပါ တဲ့။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးကလဲ ေထာက္ခံၾကတယ္ေလ။
က်ေနာ့္မွာေတာ့ ဒီေန႕မွ ၀ယ္လာမိတဲ့ အသစ္ကေလးမို႕ ေဘးနားက သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္မွ မျပရေသးတာမို႕ ဘယ္သူ႕ကို သက္ေသလိုက္ခိုင္းလို႕ ရမွာလဲေလ။
ၿပီးေတာ့ တျပားဖိုးမွ ၀ယ္မစားႏိုင္တဲ့ က်ေနာ့္လိုေကာင္က ကြန္ပါဘူး ရွိေနတာ မတန္မရာမို႕ က်ေနာ့္ ေျဖရွင္းခ်က္ေတြကလဲ အလကားပါပဲ။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ အတန္းပိုင္ဆရာရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ ေပးလိုက္ရတဲ့ ကြန္ပါဘူးေလးကို ၾကည့္ရင္း ျပည့္အိုင္လာတဲ့ က်ေနာ့္ မ်က္ရည္ေတြထဲမွာ အရာအားလံုးဟာ ဆံုး႐ႈံးေျမာပါသြားခဲ့ရပါေတာ့တယ္။
ေက်ာင္းမွာလဲ မေပ်ာ္၊ အိမ္မွာလဲ ဘ၀င္မက်ခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ္ဟာ မိေထြး ႐ိုက္မွာစိုးလို႕ ေက်ာင္းကိုေတာ့ မွန္မွန္ တက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ သိန္းလက္ကေန စြန္လက္ဆိုသလို တတန္းၿပီးတတန္း ကူးေျပာင္းခဲ့ရပါတယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ က်ေနာ္ တတိယတန္းေပါ့။
အတန္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေထာင့္မွာ ထိုင္ေနတဲ့က်ေနာ့္ကို ဆရာမက သိခ်င္မွေတာင္ သိမွပါ။ က်ေနာ့္မွာကလဲ မိေထြးကို ေၾကာက္လို႕ ေက်ာင္းတက္ေနရတဲ့ဥစၥာ။
တေန႕ေတာ့… ေန႕လည္ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းနဲ႕ မလွမ္းမကန္းကို သြားေဆာ့ၾကရင္း သစ္ပင္တပင္ေပၚကေန ခုန္ခ်လိုက္တဲ့အခါ အသည္းေပါက္မတတ္ နာက်င္လြန္းလို႕ ငံု႕ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ့္ ေျခဖ၀ါးမွာ နည္းတဲ့ ဆူးႀကီး မဟုတ္ပါဘူး။
ေတာ္႐ံုတန္႐ံုလူဆို ေအာ္ငိုမိမွာပဲ။ က်ေနာ္ကေတာ့ မၿဖံဳပါဘူး။ ရႊဲအိုင္လာတဲ့ ေသြးေတြကို လက္၀ါးနဲ႕အုပ္၊ အံကို တင္းတင္းႀကိတ္၊ မ်က္စိကို မွိတ္ထားလိုက္ပါတယ္။
တေယာက္တေပါက္ အသံေတြကို နားေထာင္ရင္း၊ မ်က္စိမွတ္ရင္း အေမ့ကိုလဲ တမ္းတရင္း ရင္ထဲမွာ အသံတိတ္ ေအာ္ဟစ္ ငိုေကၽြးေနတဲ့က်ေနာ္ ေစြ႕ကနဲ ေျမာက္တက္သြားလို႕ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့… လာလာ… ဆရာမတေယာက္က ေပြ႕ခ်ီလိုက္တာကို။
စက္ဘီးေပၚတင္ၿပီး တြန္းသြားတဲ့ ဆရာမ၊ တယုတရ တညင္တသာနဲ႕ ဆူးႏႈတ္ေပးတဲ့ ဆရာမ။ ေဆးထည့္ေပးၿပီး သူ႕ လက္ကိုင္ပု၀ါေလးနဲ႕ စည္းေပးလိုက္တဲ့ ဆရာမ၊ တအံ့တၾသနဲ႕ ေငးၾကည့္ေနမိတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြကို ဖြဖြ သုတ္ေပးတဲ့ ဆရာမ… ၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္း… က်ေနာ့္ မ်က္စိထဲမွာ၊ ရင္ထဲမွာ ဆရာမနဲ႕ အေမ၊ အေမနဲ႕ ဆရာမ… ေရာေထြး ေပါင္းယွက္သြားေတာ့တယ္။ အေမ့ကိုလဲ လြမ္းဆြတ္ေအာက္ေမ့ သြားမိတယ္။ ၿပီးေတာ့ တကယ့္ကိုပဲ ႐ိႈက္ႀကီးတငင္နဲ႕ ငိုခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္။
ညေနမွာေတာ့ ဆရာမက က်ေနာ့္ခံုေဘးမွာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း ကၽြန္ပိုင္ရွင္ေခတ္က ကၽြန္ေလးတေယာက္နဲ႕ ဆူးစူးတဲ့ ျခေသၤ့ႀကီးအေၾကာင္း ပံုျပင္ေလးကို ေျပာျပပါတယ္။ ေက်းဇူးသိတတ္တဲ့ ျခေသၤ့ႀကီး၊ လိမၼာတဲ့ ျခေသၤ့ႀကီး၊ ရဲရင့္တဲ့ ျခေသၤ့ႀကီး၊ သတၱိရွိတဲ့ ျခေသၤ့ႀကီးကို အားက်မိျပန္ပါတယ္။
က်ေနာ့္ရဲ႕ နီက်င္က်င္ ဆံပင္ေလးေတြကို ပြတ္သပ္ရင္း ဆရာမက ေျပာျပေသးတယ္… “ပံုျပင္ထဲက ျခေသၤ့ႀကီးထက္ အျပင္ဖက္က ေဟာဒီ ျခေသၤ့ကေလးက ပိုၿပီး ရဲရင့္တယ္၊ သတၱိရွိတယ္။ ဆူး စူးတာေတာင္ မငိုဘူး။ ဆရာမ သိတယ္… ဒီျခေသ့ၤေလးဟာ ေနာက္ဆိုရင္ တိုင္းျပည္အတြက္၊ လူမ်ဳိးအတြက္ ေတာ္လဲေတာ္၊ လိမ္လဲ လိမၼာ၊ ရဲလဲ ရဲရင့္၊ သတၱိလဲရွိတဲ့ ျခေသ့ၤေလး ျဖစ္ေတာ့မွာပဲ…” တဲ့။
ဟုတ္ပါတယ္…
အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး က်ေနာ္ဟာ ေနရာတိုင္းမွာ အေရးပါတဲ့ “ဆရာမေျပာတဲ့” ျခေသ့ၤေလး ျဖစ္လာခဲ့တာ အခုဆို တိုင္းျပည္နဲ႕ လူမ်ဳိးအတြက္ အလုုပ္လုပ္ေနတဲ့ ခ်စ္ဖူးဘ၀ထိေအာင္ပါပဲ။ အဲဒါဟာ… က်ေနာ့္ရင္ထဲက ဆူးေတြကို ဆရာမက ႏႈတ္ေပးခဲ့လို႕ ဒဏ္ရာ အနာတရေတြ ကင္းစင္ ပေပ်ာက္သြားခဲ့ရလို႕ပါ။
(က်မ၏ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားသို႕)