သူ႔ကုိ ဘာနွင္႔ လုပ္သည္ ငါမသိ၊
သၾကားသည္ ခ်ဳိ၏ ။
ကုိေလး(အင္း၀ဂုဏ္ရည္)
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
ပန္းစကား က ႏွဳတ္ဆက္ပါရေစ.......
၂၀၀၉ ႏွစ္သစ္ကူး ကာလႏွင္႔ အတူ အလြမ္းမေျပနုိင္ေသးတဲ႔ ပန္းစကားစာစဥ္ကုိ ေဟာဒီစာမ်က္ႏွာမွာ စတင္ကာ ေျခရာျပလုိက္ရပါတယ္ ။
--------------------------------------------------------------
ပန္းစကားစာစဥ္...ပန္းစကား စာစဥ္...ပန္းစကားစာစဥ္.......
--------------------------------------------------------------
ပုဂံသား ေမာင္ဘေက်ာ္ စီစဥ္တင္ဆက္သည္ ။
တည္းျဖတ္သူ ငျမတ္စံ............... ။
--------------------------------------------------------------
က်ဳပ္တုိ႔ အမိေျမနဲ ေ၀းခဲ႔ရတာ အေတာ္ၾကာခဲ႔ၿပီ ၊၁၉၈၈ ခုႏွစ္ကတဲက ဆုိရင္ တြက္လုိ႔သာၾကည္႔ေပေရာ႔ ။ ဒီ ကာလေတြတေလွ်ာက္လုံးမွာဘဲ တုိက္ပြဲ၀င္စာေစာင္ေလးေတြ တစ္မ်ဳိးၿပီးတစ္မ်ဳိး ၊တစ္မ်ိဳးရပ္သြားျပန္ေတာ႔လည္း ေနာက္တစ္မ်ုိဳးဆက္လုိ႔ ၊ မေမာႏွိင္ မပမ္းနုိင္ ေရးခဲ႔ၾက ၊ ထုတ္ခဲ႔ၾက ၊ ျဖန္႔ခဲ႔ၾက နဲ႔ ။ ဘယ္ေလာက္ဘဲ အခ်ိန္ေတြမ်ားစြာကုိ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရေပမဲ႔လည္း မေန႔တေန႔ကနဲ႔ ဒီေန႔ဟာ သိပ္မေ၀းသလုိ က်ဳပ္တုိ႔ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကလည္း ထြက္လာတုန္း ရင္ခုံသံေတြ အတုိင္းဘဲ (ေ၀းကြာခမ္းေျခာက္သြားျခင္း အလ်ဥ္းမရွိဘဲ ) တစ္ထပ္ထဲ က်လွ်က္ရွိေနဆဲ ။။။
ဒီေန႔လုိ နည္းပညာ ဆက္သြယ္ေရးေတြ အရမ္းေျပာင္းလဲၿပီး အရွိန္အဟုန္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တုိးတက္လာတဲ႔ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ဆန္းဆန္းျပားျပား တစ္ခမ္းတစ္နား စာေစာင္ႀကီးေတြ မထုတ္ေ၀ႏွုိင္ေပမဲ႔ ခါခ်ဥ္ေကာင္ မာန္ႀကီးလုိ႔ ေတာင္ႀကီးကုိတဲ႔ ၿဖိဳမဲ႔ႀကံ... ခါးကမသန္ ။ ခါးမသန္လွေပမဲ႔ သိသမွ် ၊ ရွိသမွ် အားမာန္ေတြ ထုတ္ပါလုိ ႔အလြမ္းေျပ ပန္းစကားစာစဥ္ ကုိ ျပန္လည္အသက္သြင္းဘုိ႔ ႀကိဳးစားလုိက္ပါတယ္ ။
တတ္နုိင္သူေတြက တတ္နုိင္သမွ် ၀ုိင္း၀န္းကူညီၾကေစဘို႔ အေဖၚဖြဲ႔ခ်င္သလုိ ၊ က်ဳပ္တုိ႔ တတ္နုိင္တာေတြရွိပါရင္ အခ်ိန္မေရြး ကူညီပါရေစလုိ႔ လည္း အားေပးလုိပါတယ္ ။
ကဲ...ၾကမ္းခ်င္ရင္ၾကမ္း...ပန္းခ်င္ရင္ပန္း...မၿငီးစတမ္း...ခရီးလမ္း ျပန္စမယ္ ဆုိပါေတာ႔ ဗ်ာ ။။။
စု(သုိ႔မဟုတ္)အ၀ါတေခတ္
စုရယ္ သူတုိ႔ရယ္ ၿပံဳးတုံ႕ဖလွယ္
အ၀ါ...အ၀ါ...အ၀ါတေခတ္
ငု ပိေတာက္သစ္တုိ႔ ၊ ၿပံဳးလုိ႔လွစ္ၾက
အလွၿပိဳင္ဆဲ ပန္းၿပိဳင္ပြဲ မွာ......။
ငု ပိေတာက္သစ္တုိ႔ ၊ ၿပံဳးလုိ႔လွစ္ၾက
အလွၿပိဳင္ဆဲ ပန္းၿပိဳင္ပြဲ မွာ......။
ပန္းစကား လက္ေဆာင္
ပန္းစကား
Cbox
ပန္းစကား
ပုပၸါးနတ္ေတာင္ ၊
အေခါင္ျမင္႔ဖ်ား ၊
စုံေတာျပား၌ ၊
ခ်ိန္ခါမလင္႔ ၊ ခါတန္ပြင္႔သည္...
ေရႊႏွင္႔ ရုိးမွား ပန္းစကား......။
အေခါင္ျမင္႔ဖ်ား ၊
စုံေတာျပား၌ ၊
ခ်ိန္ခါမလင္႔ ၊ ခါတန္ပြင္႔သည္...
ေရႊႏွင္႔ ရုိးမွား ပန္းစကား......။
မဂၤလာပါ ၂၀၀၉ ႏွစ္သစ္မွာ.....................
ပန္းစကား က ႏွဳတ္ဆက္ပါရေစ.......
၂၀၀၉ ႏွစ္သစ္ကူး ကာလႏွင္႔ အတူ အလြမ္းမေျပနုိင္ေသးတဲ႔ ပန္းစကားစာစဥ္ကုိ ေဟာဒီစာမ်က္ႏွာမွာ စတင္ကာ ေျခရာျပလုိက္ရပါတယ္ ။
--------------------------------------------------------------
ပန္းစကားစာစဥ္...ပန္းစကား စာစဥ္...ပန္းစကားစာစဥ္.......
--------------------------------------------------------------
ပုဂံသား ေမာင္ဘေက်ာ္ စီစဥ္တင္ဆက္သည္ ။
တည္းျဖတ္သူ ငျမတ္စံ............... ။
--------------------------------------------------------------
က်ဳပ္တုိ႔ အမိေျမနဲ ေ၀းခဲ႔ရတာ အေတာ္ၾကာခဲ႔ၿပီ ၊၁၉၈၈ ခုႏွစ္ကတဲက ဆုိရင္ တြက္လုိ႔သာၾကည္႔ေပေရာ႔ ။ ဒီ ကာလေတြတေလွ်ာက္လုံးမွာဘဲ တုိက္ပြဲ၀င္စာေစာင္ေလးေတြ တစ္မ်ဳိးၿပီးတစ္မ်ဳိး ၊တစ္မ်ိဳးရပ္သြားျပန္ေတာ႔လည္း ေနာက္တစ္မ်ုိဳးဆက္လုိ႔ ၊ မေမာႏွိင္ မပမ္းနုိင္ ေရးခဲ႔ၾက ၊ ထုတ္ခဲ႔ၾက ၊ ျဖန္႔ခဲ႔ၾက နဲ႔ ။ ဘယ္ေလာက္ဘဲ အခ်ိန္ေတြမ်ားစြာကုိ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရေပမဲ႔လည္း မေန႔တေန႔ကနဲ႔ ဒီေန႔ဟာ သိပ္မေ၀းသလုိ က်ဳပ္တုိ႔ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကလည္း ထြက္လာတုန္း ရင္ခုံသံေတြ အတုိင္းဘဲ (ေ၀းကြာခမ္းေျခာက္သြားျခင္း အလ်ဥ္းမရွိဘဲ ) တစ္ထပ္ထဲ က်လွ်က္ရွိေနဆဲ ။။။
ဒီေန႔လုိ နည္းပညာ ဆက္သြယ္ေရးေတြ အရမ္းေျပာင္းလဲၿပီး အရွိန္အဟုန္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တုိးတက္လာတဲ႔ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ဆန္းဆန္းျပားျပား တစ္ခမ္းတစ္နား စာေစာင္ႀကီးေတြ မထုတ္ေ၀ႏွုိင္ေပမဲ႔ ခါခ်ဥ္ေကာင္ မာန္ႀကီးလုိ႔ ေတာင္ႀကီးကုိတဲ႔ ၿဖိဳမဲ႔ႀကံ... ခါးကမသန္ ။ ခါးမသန္လွေပမဲ႔ သိသမွ် ၊ ရွိသမွ် အားမာန္ေတြ ထုတ္ပါလုိ ႔အလြမ္းေျပ ပန္းစကားစာစဥ္ ကုိ ျပန္လည္အသက္သြင္းဘုိ႔ ႀကိဳးစားလုိက္ပါတယ္ ။
တတ္နုိင္သူေတြက တတ္နုိင္သမွ် ၀ုိင္း၀န္းကူညီၾကေစဘို႔ အေဖၚဖြဲ႔ခ်င္သလုိ ၊ က်ဳပ္တုိ႔ တတ္နုိင္တာေတြရွိပါရင္ အခ်ိန္မေရြး ကူညီပါရေစလုိ႔ လည္း အားေပးလုိပါတယ္ ။
ကဲ...ၾကမ္းခ်င္ရင္ၾကမ္း...ပန္းခ်င္ရင္ပန္း...မၿငီးစတမ္း...ခရီးလမ္း ျပန္စမယ္ ဆုိပါေတာ႔ ဗ်ာ ။။။
visitors
Followers
Blog Archive
အကန္းေတြရဲ႕တိုင္းျပည္မွာ မ်က္လံုးတဖက္ပါတဲ့သူဟာ ဘုရင္ပဲ
အကန္းေတြရဲ႕တိုင္းျပည္မွာ မ်က္လံုးတဖက္ပါတဲ့သူဟာ ဘုရင္ပဲ
(In the country of the blind, one eyed man is the king.)
က်ေနာ့္နာမည္က ျမဴးနစ္ လို႕ ေခၚပါတယ္။ က်ေနာ့္အလုပ္ကေတာ့ ေတာင္တက္သမားပါ။ ေတာင္တက္သမားဆိုေတာ့ ဟိုး….ေ၀းလံၿပီးေတာ့ ျမင့္မားလြန္းလွတဲ့ ဆီးႏွင္းေတြ ေရခဲေတြ ခဲေနတဲ့ေနရာေတြကို သြားခ်င္တဲ့သူေတြကို လိုက္ပို႕ေပးတဲ့အလုပ္နဲ႕ က်ေနာ္ ဘ၀ကို ရပ္တည္လာခဲ့တာ အခုဆိုရင္ အႏွစ္ (၃၀) ရွိခဲ့ၿပီ။ တေန႕တုန္းဆီကေတာ့ လူ (၁၀) ေယာက္ပါတဲ့ အဖြဲ႕တဖြဲ႕ကို က်ေနာ္ဦးေဆာင္ၿပီးေတာ့ ေရေတြခဲေနတဲ့ ေတာင္ထိပ္ေပၚကို က်ေနာ္ေရာက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေတာင္ကေတာ့ အဲဒီနယ္တ၀ိုက္မွာ အျမင့္ဆံုးေတာင္တခု ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီေတာင္ထိပ္ကို ဦးေဆာင္ၿပီးေတာ့ ေရာက္ေအာင္ ေခၚခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီညမွာပဲ က်ေနာ္ ျပန္ဖို႕ အခ်ိန္မရွိဘူး။ အဲဒီေတာင္ေပၚမွာပဲ ကမ့္ ထိုးၿပီး ေနခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီည သန္းေခါင္ေက်ာ္မွာပဲ ႏွင္းမုန္တိုင္း တိုက္လာတယ္။ က်ေနာ္နဲ႕ အဲဒီ လူတစုဟာ ကြဲသြားတယ္။ က်ေနာ္တို႕ ထိုးထားတဲ့ ကမ့္ ကေလးဟာလဲ ပ်က္သြားတယ္။ ဒီေနာက္မွာေတာ့ ေတာင္ရဲ႕ တဖက္ကို က်ေနာ္ဟာ လိမ့္က်သြားတယ္။ က်ေနာ္ ဘာမွ မသိေတာ့ဘူး။
က်ေနာ္ သတိရလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ္ဟာ ၿခံဳပုတ္တခုေပၚကို ေရာက္ေနတယ္။ အဲဒီလို သတိရၿပီးခါစမွာပဲ လူႏွစ္ေယာက္ လာေနတာကို က်ေနာ္ ေတြ႕ရတယ္။ အဲဒီ (၂) ေယာက္ထဲမွာ တေယာက္က စကား စေျပာသံ ၾကားလိုက္ရတယ္။ “ေဟ့ေကာင္ ငါတို႕ ေဘးနာမွာ လူတေယာက္ ေရာက္ေနတယ္။ အဲဒီလူ ဒုကၡေရာက္ေနတယ္။ ငါတို႕ သူ႕ကို ကူညီရလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ငါတို႕ သူ႕ကို ငါတို႕ သူႀကီးဆီ ေခၚသြားမွ ျဖစ္လိမ့္မယ္။” သူတို႕ အဲဒီလိုေျပာေတာ့ က်ေနာ္ အေတာ္ ၀မ္းသာသြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ တေယာက္က “ဟုတ္တယ္။ ငါတို႕ သူ႕ကို ကူညီမွျဖစ္မယ္။ သူ ဒုကၡေရာက္ေနတယ္။ မင္း ေခၚလိုက္စမ္း၊ သူ႕ကို။” ဒါနဲ႕ က်ေနာ္လဲ သူတို႕အနားကို ေရာက္ေအာင္သြားတယ္။ “ခင္ဗ်ား ဘယ္သူလဲ၊ ခင္ဗ်ား တာျဖစ္ေနတာလဲ”လုိ႕ တေယာက္က ေမးတယ္။ “က်ေနာ္ ေတာင္တက္သမားပါ၊ အုပ္စုတစုကို ဦေဆာင္လမ္းျပရာကေနၿပီးေတာ့ ေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ ႏွင္းမုန္တိုင္းမိၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ လိမ့္က်လာခဲ့တာပါ။” “ေအာ္..ဟုတ္ၿပီ။ အဲဒီလိုဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္တို႕ သူႀကီးဆီကို ေခၚသြားရလိမ့္မယ္။ ခင္ဗ်ား ဘာမွ မပူနဲ႕။ က်ေနာ္တို႕ အားလံုး ကူညီမယ္။” အဲဒီေနရာမွ တေယာက္ကေနၿပီးေတာ့ ေနာက္တေယာက္ကို “ေဟ့ေကာင္.. မင္းက ဦးေဆာင္ၿပီးေတာ့ ေခၚသြားလိုက္ပါ” ဆိုေတာ့ အဲဒီလူက က်ေနာ့္လက္ကို ကိုင္ၿပီေတာ့ “လာ လိုက္ခဲ့ပါ” ဆိုၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကို ေခၚသြားတယ္။
အဲဒီေတာ့မွ သူတို႕ကို အကဲခတ္ၾကည့္ရတာ မ်က္စိ ေပကလပ္၊ ေပကလပ္နဲ႕ ႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ မ်က္စိမျမင္ဘူးဆိုတာ က်ေနာ္ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ဒါနဲ႕ က်ေနာ္က က်ေနာ့္ကို ကိုင္ေနတဲ့လက္ကို ဖယ္ၿပီးေတာ့မွ က်ေနာ္ စကားတခုေျပာတယ္။ “ဟုတ္ကဲ့..ဟုတ္ကဲ့၊ မလိုပါဘူးခင္ဗ်။ က်ေနာ္ ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။” က်ေနာ္အဲဒီလို ျမင္ပါတယ္လို႕ ေျပာလုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာ တေယာက္က ေဒါသတႀကီးနဲ႕ ဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ “ဘာလဲကြ ျမင္တယ္ဆိုတာ၊ မင္းမျမင္ရဘူး။ မင္း သူဦးေဆာင္တဲ့ေနာက္ကိုလိုက္။” က်ေနာ္လဲ ဘာမွ ျပန္ေျပာမေနေတာ့ပဲနဲ႕ သူတို႕ ဆြဲေခၚတဲ့ေနာက္ကို လိုက္သြားခဲ့ရပါတယ္။ “ေအာ္..သူတို႕မွာ ျမင္တယ္ဆုိတာ မရွိပဲကိုး။” ဒါနဲ႕ သူတို႕နဲ႕အတူပဲ သူတို႕ရဲ႕ ၿမိဳ႕ကေလးဆိုၾကပါစို႕ဗ်ာ။ သူတို႕ရဲ႕ တိုင္းျပည္ကေလးေပါ့။ သူႀကီးဆီကို က်ေနာ့္ကို အပ္တယ္။ သူႀကီးကလဲ “ခင္ဗ်ား က်ေနာ္တို႕ တိုင္းျပည္ကို ေရာက္လာတာ ထူးျခားလွပါတယ္။ ခင္ဗ်ား ေပ်ာ္သေလာက္ ေနႏိုင္ပါတယ္။ တသက္လံုး ေနမယ္ဆိုရင္လဲ ေနေပ့ါ။ အိုး…အိမ္ကေလးေတြကလဲ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႕ ၾကက္ေတြ၊ ငွက္ေတြ၊ ၀က္ေတြကလဲ ေမြးထားၿပီးသား။ ပန္းေလးေတြကလဲ ေရာင္စံုပြင့္လို႕။ မ်က္ခင္းကေလးနဲ႕ လမ္းကေလးေတြကလဲ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႕။ ဒါေပမဲ့ သူႀကီးက တခုေတာ့ ေျပာတယ္။ “ခင္ဗ်ား ေပ်ာ္သေလာက္ ေနႏိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႕စည္းကမ္းတခုေတာ့ လိုက္နာဖို႕လိုတယ္။ အဲဒါမွအပ ခင္ဗ်ား လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနႏိုင္ပါတယ္။” ထူးဆန္းတာက အဲဒီ တိုင္းျပည္ကေလးမွာရွိတဲ့ လူအားလံုးဟာ မ်က္စိမျမင္ၾကဘူး။ အကန္းေတြခ်ည္းပဲ။
ေနာက္တရက္ေတာ့ က်ေနာ္ၿပံဳးမိတယ္။ ေရွးေဟာင္ စကားပံုတခုကိုလဲ သြားသတိရမိတယ္။ “အကန္းေတြရဲ႕တိုင္းျပည္မွာ မ်က္လံုးတဖက္ပါတဲ့သူဟာ ဘုရင္ပဲ” ဆိုတဲ့ စကားပံုကေလးပါ။ က်ေနာ္ မ်က္လံုး ႏွစ္ဖက္ပါတာပဲ။ ဒီ အကန္းေတြရဲ႕ တိုင္းျပည္မွာ က်ဳပ္ ဘုရင္လုပ္မွာေပါ့။ ဒီလုိနဲ႕ ေနာက္တေန႕မွာ မ်က္ခင္းေပၚ လမ္းမေလွ်ာက္ရဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာေပၚမွာ “အိုး.. ဘာျဖစ္လဲ၊ ဒီလူေတြအကုန္လံုး အကန္းခ်ည္းပဲ။ ငါသြားခ်င္ရာ သြားမွာေပါ့။ ငါလုပ္ခ်င္ရာ လုပ္မွာေပါ့။ သူတို႕အားလံုး ျမင္ရတာမွ မဟုတ္ဘဲ။” ဒါနဲ႕ က်ေနာ္ ျမက္ခင္းေပၚကို ျဖတ္ၿပီး သြားတယ္။ ျမက္ခင္းေပၚ ျဖတ္ၿပီးတာနဲ႕ လူေလး၊ ငါး ေယာက္က တရွိန္ထိုး က်ေနာ့္ေနာက္ကို လိုက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႕ စည္းကမ္းကို မလိုက္နာရေကာင္းလားဆိုၿပီးေတာ့ အဲဒီလူစုကပဲ က်ေနာ့္ကို ၀ိုင္းဆြဲၿပီးေတာ့ တြန္းထိုးၿပီးေတာ့ သူတို႕ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ နံရံအျပင္ဘက္ကို ေမာင္းထုတ္လိုက္ၾကတယ္။ ခက္တာက က်ေနာ္လဲ ဘယ္ကို သြားရမွန္းမသိ။ ဒီလိုနဲ႕ တည ကုန္ခဲ့တယ္။
ေနာက္တရက္မွာေတာ့ က်ေနာ့္မွာ အေတာ္လဲ ဆာေနၿပီ၊ ဒီေတာ့ ၿမိဳ႕အ၀င္ကေလးရဲ႕ တခါးကို ထုၿပီးေတာ့ သူတို႕ကို က်ေနာ္ ေတာင္းပန္ရတယ္။ “က်ေနာ္ ေရလဲ ငတ္ေနပါၿပီ။ အစာလဲ ငတ္ေနပါၿပီ။ ခင္ဗ်ားတို႕စည္းကမ္းကို ေဖာက္ဖ်က္မိတာ က်ေနာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို ၀င္ခြင့္ျပဳပါ။ ေနခြင့္ျပဳပါ။ အစာ ေပးပါ။” ဒီလိုနဲ႕ က်ေနာ့္ကို ျပန္ၿပီး ၀င္ခြင့္ေပးပါတယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္ အႀကီးအက်ယ္ အံ့ၾသမိတာက သူတို႕မွာ မ်က္စိ လံုး၀ မျမင္ရေပမဲ့ အရာရာကို အနံ႕ႏွင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ နား အၾကား အာ႐ံုႏွင့္လည္းေကာင္း မ်က္လံုးပါတဲ့လူေတြထက္ အဆတေထာင္ မယံုႏိုင္ေအာင္ သိေနၾကတာပါပဲ။ က်ေနာ္ သူတို႕စည္းကမ္းေတြကို မေဖာက္ဖ်က္ရဲေတာ့ပါဘူး။ သူတို႕ဟာ သူတို႕ရဲ႕ ႏွာေခါင္းနဲ႕ နားနဲ႕ အကုန္လံုးကို သိေနသလိုပါပဲ။ ၾကည့္လိုက္စမ္းပါဦး… သူတို႕ရဲ႕ အိမ္ေတြေရွ႕မွာ ပန္းေတြေ၀လို႕။ အသီးအႏွံေတြလဲ ေ၀လို႕။ လွလိုက္တာ၊ သီးလိုက္ၾကတာ။ ၿပီးေတာ့ ၾကက္ေတြ၊ ငွက္ေတြလဲပဲ ျပည့္စံုလို႕။
ေအာ္…….ဒီလိုနဲ႕ သတို႕နဲ႕အတူ ေနသားက်လာၿပီးတဲ့ ရက္ေတြတခ်ဳိ႕မွာ လိုင္းလက္တို႕ေခၚတဲ့ သူႀကီးသမီးနဲ႕ နီးစပ္ ရင္းႏွီးလာခဲ့ပါတယ္။ သူကေလးက အရမ္းလွပၿပီးေတာ့ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္။ သူကလဲ က်ေနာ့္ကို ခ်စ္တယ္။ က်ေနာ္ကလဲ သူ႕ကို ခ်စ္တယ္။ ရြာထဲက ကာလသားေတြအားလံုးက က်ေနာ့္ကို မုန္းၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ သူတို႕အားလံုးကလဲ ကေလးမကို ခ်စ္ေနၾကတာကိုး။ ဟုတ္တယ္..အမွန္အတိုင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္လဲ သူ႕ကို တိုးတိုးၿပီး ခ်စ္လာတယ္။ အဲဒါကို သူ႕ဖခင္ သူႀကီးကလဲ သေဘာတူတယ္။ သမီးနဲ႕ ေပးစား႐ံုတင္မဟုတ္ဘဲ သူႀကီးဆိုတဲ့ရာထူး၊ ဘုရင္ဆိုတဲ့ ရာထူးကိုလဲ ေပးခ်င္တယ္။ တခုတည္းေသာျပႆနာက က်ေနာ္က မ်က္စိႏွစ္ဖက္ပါၿပီးေတာ့ ျမင္ေနတဲ့ကိစၥပဲ။ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ ေကာင္မေလးကိုလဲ ရမယ္။ က်ေနာ္က ေခါင္းေဆာင္ဘုရင္လဲ ျဖစ္ရဦးမယ္။ ဘုရင္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ၀မ္းသာစရာ ေကာင္းလိုက္ပါသလဲ။
ဟုတ္တယ္.. အဲဒီေန႕က မွတ္မွတ္ရရ အေသအခ်ာ သူတို႕ ဂတိေပးၾကတယ္။ မနက္ဖန္ဆိုရင္ က်ေနာ္ သူႀကီးျဖစ္ၿပီ။ ဘုရင္ျဖစ္ၿပီ။ အဲဒီညမွာ က်ေနာ့္အခ်စ္ကေလးနဲ႕က်ေနာ္ ဖက္ရမ္းနမ္း႐ႈတ္ၿပီးေတာ့ ခ်စ္လို႕ကို မ၀ႏိုင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ညကေလးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူကတခုေျပာလာတယ္။ အို..အခ်စ္ရယ္… ေနာက္သိပ္မၾကာပါဘူး။ အာ႐ုဏ္မတက္ခင္မွာ သမားေတာ္ႀကီး လာလိမ့္မယ္။ သူတို႕ဟာ ကၽြမ္းက်င္ပါတယ္။ အခ်စ္ရယ္.. သိပ္ စိတ္မပူပါနဲ႕။ သိပ္ နာက်င္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႕ ကၽြမ္းက်င္ပါတယ္။ နာရီပိုင္းပဲ လိုေတာ့တယ္။ က်ေနာ့္မ်က္လံုးကို တယုတယနဲ႕ ၾကင္နာစြာ ပြတ္သတ္ေပးေနတဲ့ လူ႕လက္ကေလးေတြ႕ကို က်ေနာ္ ေမ့လို႕ရႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး။
ဟုတ္တယ္ေနာက္ မိနစ္အနည္းငယ္အလိုမွာ သမားေတာ္ႀကီးေတြ ေရာက္လာၾကေတာ့မယ္။ ဘာအတြက္လဲဆိုေတာ့ က်ေနာ့္မ်က္လံုးႏွစ္လံုးကို ေဖာက္ျပစ္ဖို႕တဲ့။ ဟုတ္တယ္.. သူတို႕ေျပာေနတာက က်ေနာ္ ျမင္လို႕မျဖစ္ဘူး။ က်ေနာ့္မ်က္လံုးႏွစ္လံုးကို ေဖာက္ၿပီးရင္ က်ေနာ္ ေနာက္တေန႕မွာ က်ေနာ့္အခ်စ္ကေလးနဲ႕အတူ ဘုရင္ျဖစ္ရေတာ့မယ္။ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး က်ေနာ့္ရဲ႕ ျမင္ျခင္းဆိုတဲ့ဘ၀ကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး စြန္႕လြတ္ႏိုင္မွာလဲ။ အဲဒီလိုနဲ႕ သမားေတာ္ႀကီးေတြ မလာခင္ကေလးမွာပဲ က်ေနာ္ သူ႕ကို ေနာက္ဆံုး အနမ္းေလးတခု ေပးခဲ့တယ္။ သူကေတာ့ သိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၿပံဳးလို႕ ေပ်ာ္လို႕။ ဒီေနာက္ေတာ့ သူတို႕၀န္းထဲကေနၿပီး သူတို႕၀န္းအုတ္နံရံကို ခုန္ပ်ံေက်ာ္လႊားၿပီး တရွိန္ထိုး ထြက္ေျပးလာခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး ေ၀းသထက္ေ၀းရာ၊ ျမင့္သထက္ျမင့္ရာ ေတာင္ထိပ္တခုေပၚ ေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ အာ႐ုဏ္ဦးရဲ႕ ေနေရာင္ျခည္ကို စတင္ျမင္ေနရပါၿပီ။
အို… ဆီးႏွင္းေတြၾကားထဲမွာ က်ေနာ့္တကိုယ္လံုးဟာ ေျပးလာရ ပင္ပမ္းခဲ့ရလို႕ ေခၽြးေတြ ရႊဲနစ္ေနပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ ေတာင္ထိပ္ေပၚကပဲ သီးျခားကမၻာျဖစ္တဲ့ မ်က္မျမင္တို႕ရဲ႕ တိုင္းျပည္ကေလးကို အေ၀းကေန မႈန္မႈန္ေရးေရး ၾကည့္မိပါေသးတယ္။ က်ေနာ္ၿပံဳးမိတယ္။ အကန္းေတြရဲ႕ တိုင္းျပည္မွာ မ်က္လံုးတဖက္ပါတဲ့သူဟာ ဘုရင္ပဲဆိုတဲ့ ဆို႐ိုးစကားကို က်ေနာ္ ေလွာင္ေျပာင္မိပါေတာ့တယ္။ အခုမ်ားျဖင့္ က်ေနာ့္မွာ ဘုရင္ျဖစ္ဖို႕ေနေနသာသာ မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္ မဆံုး႐ႈံးရေအာင္ အားအကုန္သံုးၿပီးေတာ့ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္လာခဲ့ရတာပါပဲဗ်ာ။
(In the country of the blind, one eyed man is the king.)
က်ေနာ့္နာမည္က ျမဴးနစ္ လို႕ ေခၚပါတယ္။ က်ေနာ့္အလုပ္ကေတာ့ ေတာင္တက္သမားပါ။ ေတာင္တက္သမားဆိုေတာ့ ဟိုး….ေ၀းလံၿပီးေတာ့ ျမင့္မားလြန္းလွတဲ့ ဆီးႏွင္းေတြ ေရခဲေတြ ခဲေနတဲ့ေနရာေတြကို သြားခ်င္တဲ့သူေတြကို လိုက္ပို႕ေပးတဲ့အလုပ္နဲ႕ က်ေနာ္ ဘ၀ကို ရပ္တည္လာခဲ့တာ အခုဆိုရင္ အႏွစ္ (၃၀) ရွိခဲ့ၿပီ။ တေန႕တုန္းဆီကေတာ့ လူ (၁၀) ေယာက္ပါတဲ့ အဖြဲ႕တဖြဲ႕ကို က်ေနာ္ဦးေဆာင္ၿပီးေတာ့ ေရေတြခဲေနတဲ့ ေတာင္ထိပ္ေပၚကို က်ေနာ္ေရာက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေတာင္ကေတာ့ အဲဒီနယ္တ၀ိုက္မွာ အျမင့္ဆံုးေတာင္တခု ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီေတာင္ထိပ္ကို ဦးေဆာင္ၿပီးေတာ့ ေရာက္ေအာင္ ေခၚခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီညမွာပဲ က်ေနာ္ ျပန္ဖို႕ အခ်ိန္မရွိဘူး။ အဲဒီေတာင္ေပၚမွာပဲ ကမ့္ ထိုးၿပီး ေနခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီည သန္းေခါင္ေက်ာ္မွာပဲ ႏွင္းမုန္တိုင္း တိုက္လာတယ္။ က်ေနာ္နဲ႕ အဲဒီ လူတစုဟာ ကြဲသြားတယ္။ က်ေနာ္တို႕ ထိုးထားတဲ့ ကမ့္ ကေလးဟာလဲ ပ်က္သြားတယ္။ ဒီေနာက္မွာေတာ့ ေတာင္ရဲ႕ တဖက္ကို က်ေနာ္ဟာ လိမ့္က်သြားတယ္။ က်ေနာ္ ဘာမွ မသိေတာ့ဘူး။
က်ေနာ္ သတိရလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ္ဟာ ၿခံဳပုတ္တခုေပၚကို ေရာက္ေနတယ္။ အဲဒီလို သတိရၿပီးခါစမွာပဲ လူႏွစ္ေယာက္ လာေနတာကို က်ေနာ္ ေတြ႕ရတယ္။ အဲဒီ (၂) ေယာက္ထဲမွာ တေယာက္က စကား စေျပာသံ ၾကားလိုက္ရတယ္။ “ေဟ့ေကာင္ ငါတို႕ ေဘးနာမွာ လူတေယာက္ ေရာက္ေနတယ္။ အဲဒီလူ ဒုကၡေရာက္ေနတယ္။ ငါတို႕ သူ႕ကို ကူညီရလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ငါတို႕ သူ႕ကို ငါတို႕ သူႀကီးဆီ ေခၚသြားမွ ျဖစ္လိမ့္မယ္။” သူတို႕ အဲဒီလိုေျပာေတာ့ က်ေနာ္ အေတာ္ ၀မ္းသာသြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ တေယာက္က “ဟုတ္တယ္။ ငါတို႕ သူ႕ကို ကူညီမွျဖစ္မယ္။ သူ ဒုကၡေရာက္ေနတယ္။ မင္း ေခၚလိုက္စမ္း၊ သူ႕ကို။” ဒါနဲ႕ က်ေနာ္လဲ သူတို႕အနားကို ေရာက္ေအာင္သြားတယ္။ “ခင္ဗ်ား ဘယ္သူလဲ၊ ခင္ဗ်ား တာျဖစ္ေနတာလဲ”လုိ႕ တေယာက္က ေမးတယ္။ “က်ေနာ္ ေတာင္တက္သမားပါ၊ အုပ္စုတစုကို ဦေဆာင္လမ္းျပရာကေနၿပီးေတာ့ ေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ ႏွင္းမုန္တိုင္းမိၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ လိမ့္က်လာခဲ့တာပါ။” “ေအာ္..ဟုတ္ၿပီ။ အဲဒီလိုဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္တို႕ သူႀကီးဆီကို ေခၚသြားရလိမ့္မယ္။ ခင္ဗ်ား ဘာမွ မပူနဲ႕။ က်ေနာ္တို႕ အားလံုး ကူညီမယ္။” အဲဒီေနရာမွ တေယာက္ကေနၿပီးေတာ့ ေနာက္တေယာက္ကို “ေဟ့ေကာင္.. မင္းက ဦးေဆာင္ၿပီးေတာ့ ေခၚသြားလိုက္ပါ” ဆိုေတာ့ အဲဒီလူက က်ေနာ့္လက္ကို ကိုင္ၿပီေတာ့ “လာ လိုက္ခဲ့ပါ” ဆိုၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကို ေခၚသြားတယ္။
အဲဒီေတာ့မွ သူတို႕ကို အကဲခတ္ၾကည့္ရတာ မ်က္စိ ေပကလပ္၊ ေပကလပ္နဲ႕ ႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ မ်က္စိမျမင္ဘူးဆိုတာ က်ေနာ္ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ဒါနဲ႕ က်ေနာ္က က်ေနာ့္ကို ကိုင္ေနတဲ့လက္ကို ဖယ္ၿပီးေတာ့မွ က်ေနာ္ စကားတခုေျပာတယ္။ “ဟုတ္ကဲ့..ဟုတ္ကဲ့၊ မလိုပါဘူးခင္ဗ်။ က်ေနာ္ ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။” က်ေနာ္အဲဒီလို ျမင္ပါတယ္လို႕ ေျပာလုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာ တေယာက္က ေဒါသတႀကီးနဲ႕ ဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ “ဘာလဲကြ ျမင္တယ္ဆိုတာ၊ မင္းမျမင္ရဘူး။ မင္း သူဦးေဆာင္တဲ့ေနာက္ကိုလိုက္။” က်ေနာ္လဲ ဘာမွ ျပန္ေျပာမေနေတာ့ပဲနဲ႕ သူတို႕ ဆြဲေခၚတဲ့ေနာက္ကို လိုက္သြားခဲ့ရပါတယ္။ “ေအာ္..သူတို႕မွာ ျမင္တယ္ဆုိတာ မရွိပဲကိုး။” ဒါနဲ႕ သူတို႕နဲ႕အတူပဲ သူတို႕ရဲ႕ ၿမိဳ႕ကေလးဆိုၾကပါစို႕ဗ်ာ။ သူတို႕ရဲ႕ တိုင္းျပည္ကေလးေပါ့။ သူႀကီးဆီကို က်ေနာ့္ကို အပ္တယ္။ သူႀကီးကလဲ “ခင္ဗ်ား က်ေနာ္တို႕ တိုင္းျပည္ကို ေရာက္လာတာ ထူးျခားလွပါတယ္။ ခင္ဗ်ား ေပ်ာ္သေလာက္ ေနႏိုင္ပါတယ္။ တသက္လံုး ေနမယ္ဆိုရင္လဲ ေနေပ့ါ။ အိုး…အိမ္ကေလးေတြကလဲ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႕ ၾကက္ေတြ၊ ငွက္ေတြ၊ ၀က္ေတြကလဲ ေမြးထားၿပီးသား။ ပန္းေလးေတြကလဲ ေရာင္စံုပြင့္လို႕။ မ်က္ခင္းကေလးနဲ႕ လမ္းကေလးေတြကလဲ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႕။ ဒါေပမဲ့ သူႀကီးက တခုေတာ့ ေျပာတယ္။ “ခင္ဗ်ား ေပ်ာ္သေလာက္ ေနႏိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႕စည္းကမ္းတခုေတာ့ လိုက္နာဖို႕လိုတယ္။ အဲဒါမွအပ ခင္ဗ်ား လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနႏိုင္ပါတယ္။” ထူးဆန္းတာက အဲဒီ တိုင္းျပည္ကေလးမွာရွိတဲ့ လူအားလံုးဟာ မ်က္စိမျမင္ၾကဘူး။ အကန္းေတြခ်ည္းပဲ။
ေနာက္တရက္ေတာ့ က်ေနာ္ၿပံဳးမိတယ္။ ေရွးေဟာင္ စကားပံုတခုကိုလဲ သြားသတိရမိတယ္။ “အကန္းေတြရဲ႕တိုင္းျပည္မွာ မ်က္လံုးတဖက္ပါတဲ့သူဟာ ဘုရင္ပဲ” ဆိုတဲ့ စကားပံုကေလးပါ။ က်ေနာ္ မ်က္လံုး ႏွစ္ဖက္ပါတာပဲ။ ဒီ အကန္းေတြရဲ႕ တိုင္းျပည္မွာ က်ဳပ္ ဘုရင္လုပ္မွာေပါ့။ ဒီလုိနဲ႕ ေနာက္တေန႕မွာ မ်က္ခင္းေပၚ လမ္းမေလွ်ာက္ရဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာေပၚမွာ “အိုး.. ဘာျဖစ္လဲ၊ ဒီလူေတြအကုန္လံုး အကန္းခ်ည္းပဲ။ ငါသြားခ်င္ရာ သြားမွာေပါ့။ ငါလုပ္ခ်င္ရာ လုပ္မွာေပါ့။ သူတို႕အားလံုး ျမင္ရတာမွ မဟုတ္ဘဲ။” ဒါနဲ႕ က်ေနာ္ ျမက္ခင္းေပၚကို ျဖတ္ၿပီး သြားတယ္။ ျမက္ခင္းေပၚ ျဖတ္ၿပီးတာနဲ႕ လူေလး၊ ငါး ေယာက္က တရွိန္ထိုး က်ေနာ့္ေနာက္ကို လိုက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႕ စည္းကမ္းကို မလိုက္နာရေကာင္းလားဆိုၿပီးေတာ့ အဲဒီလူစုကပဲ က်ေနာ့္ကို ၀ိုင္းဆြဲၿပီးေတာ့ တြန္းထိုးၿပီးေတာ့ သူတို႕ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ နံရံအျပင္ဘက္ကို ေမာင္းထုတ္လိုက္ၾကတယ္။ ခက္တာက က်ေနာ္လဲ ဘယ္ကို သြားရမွန္းမသိ။ ဒီလိုနဲ႕ တည ကုန္ခဲ့တယ္။
ေနာက္တရက္မွာေတာ့ က်ေနာ့္မွာ အေတာ္လဲ ဆာေနၿပီ၊ ဒီေတာ့ ၿမိဳ႕အ၀င္ကေလးရဲ႕ တခါးကို ထုၿပီးေတာ့ သူတို႕ကို က်ေနာ္ ေတာင္းပန္ရတယ္။ “က်ေနာ္ ေရလဲ ငတ္ေနပါၿပီ။ အစာလဲ ငတ္ေနပါၿပီ။ ခင္ဗ်ားတို႕စည္းကမ္းကို ေဖာက္ဖ်က္မိတာ က်ေနာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို ၀င္ခြင့္ျပဳပါ။ ေနခြင့္ျပဳပါ။ အစာ ေပးပါ။” ဒီလိုနဲ႕ က်ေနာ့္ကို ျပန္ၿပီး ၀င္ခြင့္ေပးပါတယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္ အႀကီးအက်ယ္ အံ့ၾသမိတာက သူတို႕မွာ မ်က္စိ လံုး၀ မျမင္ရေပမဲ့ အရာရာကို အနံ႕ႏွင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ နား အၾကား အာ႐ံုႏွင့္လည္းေကာင္း မ်က္လံုးပါတဲ့လူေတြထက္ အဆတေထာင္ မယံုႏိုင္ေအာင္ သိေနၾကတာပါပဲ။ က်ေနာ္ သူတို႕စည္းကမ္းေတြကို မေဖာက္ဖ်က္ရဲေတာ့ပါဘူး။ သူတို႕ဟာ သူတို႕ရဲ႕ ႏွာေခါင္းနဲ႕ နားနဲ႕ အကုန္လံုးကို သိေနသလိုပါပဲ။ ၾကည့္လိုက္စမ္းပါဦး… သူတို႕ရဲ႕ အိမ္ေတြေရွ႕မွာ ပန္းေတြေ၀လို႕။ အသီးအႏွံေတြလဲ ေ၀လို႕။ လွလိုက္တာ၊ သီးလိုက္ၾကတာ။ ၿပီးေတာ့ ၾကက္ေတြ၊ ငွက္ေတြလဲပဲ ျပည့္စံုလို႕။
ေအာ္…….ဒီလိုနဲ႕ သတို႕နဲ႕အတူ ေနသားက်လာၿပီးတဲ့ ရက္ေတြတခ်ဳိ႕မွာ လိုင္းလက္တို႕ေခၚတဲ့ သူႀကီးသမီးနဲ႕ နီးစပ္ ရင္းႏွီးလာခဲ့ပါတယ္။ သူကေလးက အရမ္းလွပၿပီးေတာ့ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္။ သူကလဲ က်ေနာ့္ကို ခ်စ္တယ္။ က်ေနာ္ကလဲ သူ႕ကို ခ်စ္တယ္။ ရြာထဲက ကာလသားေတြအားလံုးက က်ေနာ့္ကို မုန္းၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ သူတို႕အားလံုးကလဲ ကေလးမကို ခ်စ္ေနၾကတာကိုး။ ဟုတ္တယ္..အမွန္အတိုင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္လဲ သူ႕ကို တိုးတိုးၿပီး ခ်စ္လာတယ္။ အဲဒါကို သူ႕ဖခင္ သူႀကီးကလဲ သေဘာတူတယ္။ သမီးနဲ႕ ေပးစား႐ံုတင္မဟုတ္ဘဲ သူႀကီးဆိုတဲ့ရာထူး၊ ဘုရင္ဆိုတဲ့ ရာထူးကိုလဲ ေပးခ်င္တယ္။ တခုတည္းေသာျပႆနာက က်ေနာ္က မ်က္စိႏွစ္ဖက္ပါၿပီးေတာ့ ျမင္ေနတဲ့ကိစၥပဲ။ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ ေကာင္မေလးကိုလဲ ရမယ္။ က်ေနာ္က ေခါင္းေဆာင္ဘုရင္လဲ ျဖစ္ရဦးမယ္။ ဘုရင္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ၀မ္းသာစရာ ေကာင္းလိုက္ပါသလဲ။
ဟုတ္တယ္.. အဲဒီေန႕က မွတ္မွတ္ရရ အေသအခ်ာ သူတို႕ ဂတိေပးၾကတယ္။ မနက္ဖန္ဆိုရင္ က်ေနာ္ သူႀကီးျဖစ္ၿပီ။ ဘုရင္ျဖစ္ၿပီ။ အဲဒီညမွာ က်ေနာ့္အခ်စ္ကေလးနဲ႕က်ေနာ္ ဖက္ရမ္းနမ္း႐ႈတ္ၿပီးေတာ့ ခ်စ္လို႕ကို မ၀ႏိုင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ညကေလးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူကတခုေျပာလာတယ္။ အို..အခ်စ္ရယ္… ေနာက္သိပ္မၾကာပါဘူး။ အာ႐ုဏ္မတက္ခင္မွာ သမားေတာ္ႀကီး လာလိမ့္မယ္။ သူတို႕ဟာ ကၽြမ္းက်င္ပါတယ္။ အခ်စ္ရယ္.. သိပ္ စိတ္မပူပါနဲ႕။ သိပ္ နာက်င္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႕ ကၽြမ္းက်င္ပါတယ္။ နာရီပိုင္းပဲ လိုေတာ့တယ္။ က်ေနာ့္မ်က္လံုးကို တယုတယနဲ႕ ၾကင္နာစြာ ပြတ္သတ္ေပးေနတဲ့ လူ႕လက္ကေလးေတြ႕ကို က်ေနာ္ ေမ့လို႕ရႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး။
ဟုတ္တယ္ေနာက္ မိနစ္အနည္းငယ္အလိုမွာ သမားေတာ္ႀကီးေတြ ေရာက္လာၾကေတာ့မယ္။ ဘာအတြက္လဲဆိုေတာ့ က်ေနာ့္မ်က္လံုးႏွစ္လံုးကို ေဖာက္ျပစ္ဖို႕တဲ့။ ဟုတ္တယ္.. သူတို႕ေျပာေနတာက က်ေနာ္ ျမင္လို႕မျဖစ္ဘူး။ က်ေနာ့္မ်က္လံုးႏွစ္လံုးကို ေဖာက္ၿပီးရင္ က်ေနာ္ ေနာက္တေန႕မွာ က်ေနာ့္အခ်စ္ကေလးနဲ႕အတူ ဘုရင္ျဖစ္ရေတာ့မယ္။ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး က်ေနာ့္ရဲ႕ ျမင္ျခင္းဆိုတဲ့ဘ၀ကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး စြန္႕လြတ္ႏိုင္မွာလဲ။ အဲဒီလိုနဲ႕ သမားေတာ္ႀကီးေတြ မလာခင္ကေလးမွာပဲ က်ေနာ္ သူ႕ကို ေနာက္ဆံုး အနမ္းေလးတခု ေပးခဲ့တယ္။ သူကေတာ့ သိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၿပံဳးလို႕ ေပ်ာ္လို႕။ ဒီေနာက္ေတာ့ သူတို႕၀န္းထဲကေနၿပီး သူတို႕၀န္းအုတ္နံရံကို ခုန္ပ်ံေက်ာ္လႊားၿပီး တရွိန္ထိုး ထြက္ေျပးလာခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး ေ၀းသထက္ေ၀းရာ၊ ျမင့္သထက္ျမင့္ရာ ေတာင္ထိပ္တခုေပၚ ေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ အာ႐ုဏ္ဦးရဲ႕ ေနေရာင္ျခည္ကို စတင္ျမင္ေနရပါၿပီ။
အို… ဆီးႏွင္းေတြၾကားထဲမွာ က်ေနာ့္တကိုယ္လံုးဟာ ေျပးလာရ ပင္ပမ္းခဲ့ရလို႕ ေခၽြးေတြ ရႊဲနစ္ေနပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ ေတာင္ထိပ္ေပၚကပဲ သီးျခားကမၻာျဖစ္တဲ့ မ်က္မျမင္တို႕ရဲ႕ တိုင္းျပည္ကေလးကို အေ၀းကေန မႈန္မႈန္ေရးေရး ၾကည့္မိပါေသးတယ္။ က်ေနာ္ၿပံဳးမိတယ္။ အကန္းေတြရဲ႕ တိုင္းျပည္မွာ မ်က္လံုးတဖက္ပါတဲ့သူဟာ ဘုရင္ပဲဆိုတဲ့ ဆို႐ိုးစကားကို က်ေနာ္ ေလွာင္ေျပာင္မိပါေတာ့တယ္။ အခုမ်ားျဖင့္ က်ေနာ့္မွာ ဘုရင္ျဖစ္ဖို႕ေနေနသာသာ မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္ မဆံုး႐ႈံးရေအာင္ အားအကုန္သံုးၿပီးေတာ့ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္လာခဲ့ရတာပါပဲဗ်ာ။
No comments:
Post a Comment